Toplum ve Tarih, Society and History, Société et Histoire, Gesellschaft und Geschichte, Società e Storia, La sociedad y la Historia, المجتمع والتاريخ, Общество и история, Shoqëria dhe Historia, Společnost a Historie, 社會和歷史, Lipunan at Kasaysayan, Ühiskond ja Ajalugu, Yhteiskunta ja Historia, Maatschappij en Geschiedenis , חברה והיסטוריה, Samhälle och Historia, 社会と歴史 , La societat i la Història, Sabiedrība un Vēsture, Visuomenė ir İstorija, Társadalom és a Történelem, Samfunn og Historie, Sociedade e História, Societatea şi istoria, Общество и история, Суспільство та історія, Της κοινωνίας και της ιστορίας ,

21. yüzyıl,bir “din savaşları” çağı mı ?

01.08.06

“PKK konusunda”,dün öğleden sonra  Genelkurmay Başkanlığı tarafından  yapılan yalanlama, bu kez, önce,  Sabah gazetesi ve onun bazı yazarları tarafından  yalanlandı.

Aynı gün hükümet sözcüleri böyle bir planın var veya yok olduğunun söylenemeyeceğini açıkladı.

Yine aynı gün, Başbakan, bu noktadaki  sorulara, ‘var veya yok denilemeyeceği’ anlamında, biraz esip gürleyerek, yanıt verdi. Oysa ' böyle bir plan  yok' demek daha basitti.

Bununla birlikte, basında varlığı sızdırılan planda yeri olan Barzani’nin, bu planda kendisine verilen yere uygun adımlar attığı da gazetelere yansıdı.

Demek ortada bir plan var  ve  uygulanmaya çalışılıyor.

Buraya kadar da her şey normal. 

Bu  tasarlanmış hedefin asıl içeriği, gerçek  adı ne o halde?

Bu noktada rivayetler değişiyor.

Dün yazısını okuduğumuz  ( ve yazısına da  bağlı olan yalanlamaya bugün  tek kelime ile karşılık bile veremeyen)  Bay Berkan, bu noktada, içeriği epey bulamaç halde, bir  “PKK'yı tasfiye” başlığı kullanmıştı.

Genelkurmay Başkanlığı açıklamasında kullanılan ifade ise daha dikkatli kelimelerden seçilmişti:

"Bölücü Terör Örgütüne silah bıraktırılmasına yönelik ... bir plan”

Bu noktada en açık tanımı Sabah gazetesi kullanmış:

"PKK'yı dağdan indirme planı".

Yani, ortada  “PKK’yı yok etme” gibi bir tasarı yok.

Onu ‘dağdan indirme’ var.

Nereye indirilecek peki?

Elbette “Masaya”!

Başbakan’ın, bir kaç ay önce ,“silahı bırak, masaya otur!” çağrısının hedefi ve anlamı şimdi daha net anlaşılıyor. Bu, doğrudan doğruya PKK’ya bir mesajdı ve o sıralarda bu tasarı hükümet ve devlet çevrelerinde  pişirilmiş veya pişiriliyor olmalıydı.

Biçimi ne olursa olsun, hangi aracı yasal partiler, kurumlar kullanılırsa kullanılsın, Türkiye’de  bugün ‘PKK ile masaya oturmak’ kolay bir tercih değil.

Devlet içinde bu tarz bir çözüme karşı olan güçlü bir kesim olduğu gibi, yıllarca yanlış bir şekilde eğitilmiş ve bizzat PKK’nın “temiz savaş”ı ile en demokrat Türk çevrelerinin  bile  Kürt meselesinde olumsuz bir alana doğru  itilmiş olduğu şartlarda hele, hiç kolay değil.

Bu nedenle E.Babahan  gibi yazarlar “şimdi cesur olmak zamanı” demiş.

Zamanında “Kürt” sözü duyduklarında öteye kaçanların, ‘Kürt  meselesi’ diyene saldıranların,şimdi Hükümet  tasarısına bağlı bu ‘cesaret’leri  iğrendirici olsa  da, yine de bugünkü durum hakkında bilgi veriyor.

Berkan’ın, geçtiğimiz aylarda bu tasarıyı sızdırarak işlemez hale getirmek isteyenler doğrultusunda yayın yapmış olabileceğini söylediği Fatih Çekirge, birkaç gün önce Hürriyet tarafından  Diyarbakır’a gönderilmiş.

F.Çekirge de oradan bu tasarıya ön hazırlık olsun diye (‘…kimse kızmasın alınmasın...’ diye başlayan) röportajlar yapıyor.

E.Babahan, toplumdaki  muhtemel infiali  söndürmek için, “ondan görünüp, ona vurma” taktikleriyle dolu cümlecikler kuruyor:

“Türkiye güçlü bir devlet.

Teröristle pazarlık yapması söz konusu olamaz.
Ama bu sıkıntıyı aşacak adımlar atması, çözümler üretmesi pazarlık anlamına gelmez.”

Demek ki,“Terörist PKK örgütünün kökünü kazımak” gibi laflar, aslında sadece bir laf. Daha fazlası değil.

Bugün gelinen noktada bu tasarı, PKK’nın “dağdan indirilmesi”ni ve “Dağdan inmiş” yani silah bırakmış bir siyasal örgüt olarak PKK ile masaya oturulmasını  öngörüyor.

Bunun, adı, biçimi, aracı kurumları değişebilir elbette. Ama özü bu!

Kurtuluş savasından  daha uzun sürmüş ve Cumhuriyetin başından itibaren var olan Kürt meselesinin  barışçıl  bir çözümü, eğer böyle gerçekleşirse, bu kuşkusuz iyi olur.

Zamanında, parti programında “doğu ve güney doğu Anadolu’nun geri kalmışlığı” cümleleri yer alıyor diye yasal TİP’i kapatmış bir Türkiye, önce kendi eli ile bu alanı yasadışılığa iten  taraftır... Alınmaya falan hiç gerek yok. 

Bununla birlikte, böyle bir tasarının gerçekleşmesi pek olası da görünmüyor.

Öcalan’ın yakalanması sonrasını anımsayalım. Bütün siyasi ve  örgütsel yetkileri tekelinde toplamış bir yönetici olarak  Öcalan’ın yakalanmasının ardından, PKK ve binlerce taraftarı  demoralize olmuş, örgüt yöneticileri arasında ayrılık çıkmış, örgütün bir kanadı  Öcalan’ı bile ret eden çizgi kaymalarına uğramıştı... Ne yapıldı peki?

O sırada AB aşkı uğruna, önemli de olsa, bir kaç temel yasa değişikliği... O kadar. 

Karşı karşıya bulunulan soruna göre bunlar koca bir hiç değilse de, pek fazla bir şey de değil. 

Örgüt nefeslendi, yeniden toparlandı, Öcalan liderliğini yeniden tesis etti. Ardından silahlar patlayınca  konu  ‘anımsandı’. 

Burada anlattıklarımız, aslında, böyle toplumsal konular söz konusu olduğunda, durumu tam ifade etmezler. İfadeler gerçeğin her zaman basitleştirilmiş yansımalarıdır. Gerçekler, yazıların karartısından daha tonludur.

Politikada, devlet çizgilerinde, toplumun  algılama biçimlerinde  değişim  hiç bir zaman kolay bir süreç  olarak yaşanmaz. Eski köye yeni adet gelmesinin zorluklarını sadece o köyde yasayanlar bilir. Demirel’in ağzından, ,kırık-pörçük bir  ‘Kürt realitesi’ sözcüğü ancak 40 yıl sonra çıkabilmiştir. Bu, onun özel olarak kötülüğünden veya bu sorunu bilmiyor olmasından değildi. 

Bir politik çizgi, hele de uygulama alanına girmiş ise, hiç kolay değiştirilemez. Hiçbiri iktidar değilken bile geçmişteki  sol gurupların her program değiştirme çabası, bölünüp parçalanma, üyelerinin birbiriyle boğazlaşması biçiminde yasanmış ise, bu da onların kötü insanlar olmasından değildi. Öcalan, kendi elleriyle yarattığı PKK’nın bile çizgisini değiştirememiştir, değiştirme çabalarında büyük zorluklar yaşamıştır. Otoritesinin en üst düzeyde olduğu sıralarda görüştüğümüzde bile, kendi örgütünün kontrolünü elinde tutmada çok büyük zorlukları olduğunu  kendisi açıklamıştı. Bunlar o zaman ki yazılarda yer almış olmalıdır. Oysa üstelik iktidar olmayan   bir örgüttü.

Herkesin kendine göre bir anlam verdiği “terör”  sözcüğü etrafında vaaz edilen  tasarıda toparlanmış bir iktidar çizginin değişimi elbette devlet, ordu ve toplum içinde büyük direnişlerle karsılaşacaktır.

Fakat öyle de olsa, çözüm noktasına bir gün ulaşılacaktır. Toplumun bu noktaya varışı ne kadar  barışçıl bir tarzda olursa, bu o denli iyidir.

Beni burada, şu anda, daha çok ilgilendiren, hükümetin bu konuyu, İslami kimlik etrafında ele alıp soruşturma ve çözme girişimi. Konu, demokrasi falan bağıntısında çözülmüyor dikkat edilirse. İslam kimliğine sahip insanların bir anlaşmazlık alanında çözüm aranıyor.

Eğer bu böyle ise, bugünkü dünyanın İslam ve Hıristiyan biçimli ayrışma çizgisi içindedir ve bu  nokta bizi,11 Eylül’le, asıl olarak da  Irak işgali ile başlayan, şimdi   İsrail-Lübnan-Filistin savaşı  ile  devam eden süreci  daha iyi tanımaya götürecektir.

“Ulusal kurtuluş savaşları”, “emperyalizm ve proletarya devrimleri” çağı  falan olarak değerlendirilen geçtiğimiz yüzyıldaki süreçlerin  ardından, şimdiki dünyanın  temel gelişmelerini hangi süreç belirliyor?

Arkasında hangi ekonomik çıkarları gizliyor olursa olsun, 21. yüzyıl, bir din savaşları çağı olarak mı yaşanacak?

Henüz tam ad verilememiş bir çağda yaşıyoruz  şu anda.

Renkler ve şekiller yavaş yavaş beliriyor...