Toplum ve Tarih, Society and History, Société et Histoire, Gesellschaft und Geschichte, Società e Storia, La sociedad y la Historia, المجتمع والتاريخ, Общество и история, Shoqëria dhe Historia, Společnost a Historie, 社會和歷史, Lipunan at Kasaysayan, Ühiskond ja Ajalugu, Yhteiskunta ja Historia, Maatschappij en Geschiedenis , חברה והיסטוריה, Samhälle och Historia, 社会と歴史 , La societat i la Història, Sabiedrība un Vēsture, Visuomenė ir İstorija, Társadalom és a Történelem, Samfunn og Historie, Sociedade e História, Societatea şi istoria, Общество и история, Суспільство та історія, Της κοινωνίας και της ιστορίας ,

Hayvan Kurban Sunma Ayinlerinin Kökenleri

Safa Kaçmaz

9.5.2006

"Bitkisel  sunu" olarak kutsal  ‘ilk ürün’de (Turfanda) olduğu gibi, "hayvan kurban" sunumunda  da eski toplumun en gerçek yaşamsal ilişkilerini buluyoruz.

Eski toplumda insan, giderek ‘insan kurbanı’ halini alacak olan başlangıçtaki yamyamlık geleneğinin dışına çıkabilme yollarını bulmaya çalışmış olmalıydı. Eski Toplumda, canlı ve ölü bireylerle ilgili olan ‘iç veya dış yamyamlık’ biçimlerinden uzaklaşabilmenin bir çözüm biçimi olarak, insan (kurbanı) yerine geçmek üzere, hayvan ve bitki ‘geçişmesi’ (substitution) geliştirilmiş görünmektedir. Tarihte totem tapınmasının ortaya çıkışı, eski toplumun yamyamlıktan uzaklaşmaya başladığı işte bu dönemi de işaret eder.

Toplum yaşamındaki rol ve görünümleri incelenince, hayvan ve bitkilere sunulmuş kutsiyetin hiç de karşılıksız olmadığı anlaşılıyor. Bu kutsallık örtüsünün hemen altında, toplum birimlerin hayvan veya bitki totemlerinin insan yaşamını kurtarıcı özelliği ile karşılaşırız.

Eski toplumda,  ‘insan yerine’ geçirilerek, yamyamlığın giderilmesi doğrultusunda bir çözüm aracı olarak kullanılan hayvan ve bitki, bunun karşılığında da insan tarafından kutsanmıştır.

Kutsal totem olarak, "kurtarıcı hayvan ve bitki",  işte bu nedenle tapınmaya hak kazanmışlardı. En 'ilkelinden' en gelişmişine değin, bugünkü bütün toplumların yaratılış öykülerinde, bayraklarında, yöresel sembollerinde, eski toplumun giyim-kuşam biçimlerinde ve şaman-büyücü-cadı araç-gereçlerinde sistemli bir biçimde hayvan veya bitki motifi bulunuyor olmasının altında onların insanı yamyamlıktan kurtarma derin etkisi yatar.

Yaşamını borçlu olduğu "kurtarıcı totem"i olan hayvan ve bitkiye verdiği kutsallığın asıl kaynağı, hiçbir şekilde eski insanın, cehalet veya kurguları değildir. Tersine, eski insan, yamyamlığı aşabilmeyi hayvan ve bitki dünyası aracılığıyla sağlayabildiğine göre, bugünkü torunlar, atalarında deha keşfetmeliydiler. (*1)

Eski toplumun canlı ve ölü yamyamlığı, göreneklerde en ağır izleri taşıyan bir uygulamadır. Farklı isim veya görünümleriyle “İsa'nın göğe çekilişi”,  ‘Nevruz’,  ‘Kurban bayramı’ veya değişik karnavallar vb. üzerinden günümüzde de yaşamaya devam eden bozulmuş görenek kalıntıları, eski toplumun ilk ve son yaz ittifak yenileme buluşmalarının devamıdır ve bu görenekler şu veya bu şekilde eski yamyamlık ve daha sonra onun yerine geçmiş olan insan kurban uygulamalarını yansıtırlar. Bunu bütün tören, bayram veya özel günlerin yeme ve içme (kurban) ile sıkı sıkıya bağlı olan yapılarında da izleriz. Törensel yiyeceklerin dağıtım ve pişirme biçimleri de (çiğ, kızartma, haşlama vb. ) doğrudan doğruya eski toplumun kurban sunma biçimleriyle bağlantı halindedir. Kurbanın kanını akıtma veya kan akıtmaksızın boğma yoluyla öldürülmüş kurban sunma da eski toplum birimlerin geçmiş yamyamlık geleneklerine bağlanır. Ölü ruhuna sunulan yemekler ise ölü yamyamlığının yerine, zamanla geçirilmiş bir uygulama gibi görünmektedir. (*2)

Toplulukların bayrak veya yöresel sembollerinde totem hayvan veya bitkinin eski toplumda böylesine önemli olmasının asıl nedeni, bu bakımdan onların, insan kurbanını engellemeye yardımcı olma özelliğinden başka bir yerde bulunmaz.

‘Kurban’ (sunu) ile ‘insan’ geçişmesi, dilbilimsel bakımdan da izlenebilir. Bütün toplulukların yaşamında derin etkilere sahip olan 'Kurban' sözü, Hintçede, kurban edileni olduğu kadar kurban edeni de içeren bir anlatım özelliği taşımaktadır; kurban eden, kendi için, kendi adına kurban edilen anlamına gelmektedir. Bay Olivier Herrenschmidt şöyle diyor:

''Gerçekten de, kurban eden (sacrifiant), yajamana, kurban etmek (Yaj) fiilinin şimdiki çekilmiş zamanıdır. Kurban eden, kendi için kurban edilendir...

Kurban olayının merkezindeki şahsiyet, bizim 'kurban sunucu' dediğimiz şahsiyet, sonuçlarını kendisi için toplamak üzere kurban sunan, kurbanın merkezindeki şahsiyettir...

Kurban sunucunun (Yajamana) kurban sunması kendisi için ve kendi etrafında örgütlenen bir eylemdir. " (Olivier Herrenschmidt: L'homme. Janvier-Juin 1978. S. 8)

Kurban kelimesi, Sümercede de "puhu", yani ‘insanın yerine geçen’ demektir. Dahası, "dinanu" olarak da adlandırılmaktadır ki, burada artık sunulan kurban ile kurban sunucu aynılaşan bir anlam taşımaya başlamaktadır:

“Koyun (urişu), insanın (dinanu) bizzat kendisidir: insan hayatı için bir koyun sunacak; koyun başını insan başı için, koyun boynunu insan boynu için, koyun ğöğsünü insan göğsü için (yerine) sunacak.” (E. Dhorme. Les Religions de Babylonie et d’Assyrie. Page. 229)

İnsan ile hayvan geçişmesini, kuzey Afrika’daki latince yazılarda da buluyoruz. Burada kurban, ‘vicarius’ (vicaire) olarak adlandırılmaktadır ki, bu tam olarak ‘yerine geçen’ demektir. (a.g.e - s. 230)

Kuran’da ise ‘kurban gerdanlığı’ sözcüğü, insan-kurban geçişmesinin şekilsel bir izi olarak bulunmaktadır:

 “Ey iman edenler, Allah'ın (koyduğu dini) işaretlerine, haram aya, (Allah'a hediye edilmiş) kurbana, (ondaki) gerdanlıklara, Rablerinin lütuf ve rızasını arayarak Beyt-i Haram'a yönelmiş kimselere (tecavüz ve) saygısızlık etmeyin. ”

Kuran'ın burada saygı gösterilmesini istediği ve gerçek anlamı daha Muhammed zamanında sislere gömülmüş olması gereken 'kurban gerdanlığı', sonraları ‘kurbanın süslenmesi’nin parçası olarak devam etmiştir. Bu ‘kurban süsleme’ işlemi gerçekte, bireyin (aidi olduğu toplum birimin) kimlik belirlenim sembollerinin (renk, totem, damga vb. biçiminde) kendi yerine, kendi adına ve kendi olarak kurban ettiği hayvana taktığı araçlardan başka bir şey değildir.

13.04.2004

safakacmaz@yahoo. com

(*1) Gelgelelim, ünlü AnaBritannica’nın kurban sunma kurumunun kökenini  anlamaya ilişkin tavsiyeleri hala, ‘kurgusal’ alanda dolanmaya devam etmektedir:

“İnsanın kutsal gerçekliğe ilişkin deneyiminin bir görünümü olarak kurbanın dinsel bilinçte derin kökleri vardır. Bu nedenle kurban geleneğinin olası kökenleriyle ilgili her önerme, dinin kökenleriyle ilgili önermeler gibi büyük ölçüde kurguya dayanmak zorundadır. ”
(Cilt 14, sayfa 72)

Kurbanın ve eski toplumun bir çeşit yasal düzenlenmesi olan dinin kökenini cehalette, düşler ve korkular dünyasında aramaya pek meraklı 20. yüzyıl bilim dünyasının genel eğilimini de ifade eden bu tavsiye eski toplumun, dolayısıyla yeni toplumun gerçek ilişki yasalarının anlaşılmasının önünü tıkamaktan başka bir işe yaramaz. Nitekim, AnaBritannica okurunu ‘kurgulara’ yönelten tavsiyelerinin sonucunun ne olduğununu da, peşi sıra, büyük bir içtenlikle ve kibarca itiraf etmektedir:

“Özellikle E.B. Taylor, W. Robertson Smith ve J. G. Frazer'ın bu konudaki araştırmaları kurban geleneğinin anlaşılmasına büyük katkılarda bulunmuş, ama doyurucu sonuç vermemiştir. ”

(*2) Kuran’ın 7. yüzyılda hala, insan ‘ölü eti yemekten’ bahseden sözlerini tarihsel bir tanıklık sayabiliriz:

‘Ey iman edenler... Sizden biriniz, kardeşinin ölü (halindeki) etini yemek ister mi hiç? Demek tiksindiniz! O halde Allah' tan korkun, çünkü Allah, tevbeyi çok kabul edendir. Çok bağışlayıcıdır. ’
(Hucürat Suresi- 12)

 **************************************************

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'İnsanlık'a-1

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-2

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-3

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-4

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-5

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'İnsanlık'a-6

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-7

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-8

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-9

antropolojik analize ilişkin

"Antropoloji":Kurban-Sunu ve İnsanbilim

"Antropoloji":Kurban-Sunu ve İnsanbilim -2

Akkad Ayinlerinden Günümüze-2

Akkad Ayinlerinden Günümüze-3
Akkad Ayinlerinden Günümüze-4
Akkad Ayinlerinde 'ağaç','sopa','değnek','asa'...
 Eski Ahit’te “çizgili, noktalı, kırçıl tekeler”
Akkad Ayinlerinde Kaz,Ördek,Kumru Sunuları-2

Tef,Lir,Kaval,Çenk,Zil,Borazan Ve Ayinler

Adem'in Gözü Nasıl Açıldı?

“Yaratılış Bilmecesi”ni Çözmek !

Hayvan-Bitki totem adları ile Tanrı-ça adları arasındaki ilişkiler

Hitit Topada Yazıtı-1

Hitit Topada Yazıtı-2

Hitit Topada Yazıtı-3

"Göksel Kıraliyet" :Hitit Motiflerinden Hıristiyan Motiflerine..

Hitit tanrısı Ullikummi’nin Doğuş Ilahisi

«Hitit Efsaneleri»

Hitit Kraliçesinin 'Kardeş Kocası'

Hattuşa Kıralı "Kussara'lı Adam"

İnsan kurban edilen bir Hitit ritüeli üzerine-1

 * Sümer Tanrılarına Farklı Kurban Sunumu...
* 'İlk Ürün' Örnekleri...
* Kutsal 'İlk Ürün...'
* Erkek ve Kadın Sofrası Farkı...
* Eski Toplumda Totem ve Yiyecek Ayrımı...

... bazı kutsal/yasak yiyecekler-2

Öldürme Biçimleri ve Kurban Törenleri / 1

***********************************************************************

Öldürme Biçimleri ve Kurban Törenleri / 1

9.5.2006

29.03.05

“İnsan kurbanı taşlayarak öldürme” metodu, uygarlaşma çizgisi içinde,  ‘Taşlama’ şeklinde  bir edebiyat biçimine değin gerilemiş ise, gazetelerde ‘taş’, ‘taşlama’ gibi  köşe başlıkları kullananların, hiç olmazsa bu sürecin nasıl yaşanmış olabildiğine  ilişkin fikir edinmeye çalışmaları yerinde olurdu.

Görece geri ülkelerin  onulmaz ve belki, bir yönüyle de  ilerletici olan  nihilizmi, bizde, kavrayış derinleştirici bir karşı çıkış  çabası  olarak değil, ‘tanrı sözünden tiksinme’, İslam’da ‘şeytan taşlama saçmalığı’ gibi içerikten yoksun  söylem biçimleri olarak da  yaşanmıştır. Din denilince İslam’ı, peygamber denilince Muhammed’i ele almak, din adamı ve  din karşıtları bakımından  genel, verimsiz bir buluşma noktası olagelmiştir.

Kurban sunum ritüellerinin veya  hacı olabilmek için önce  şeytan taşlama gibi...  geleneklerin kökenlerini incelemeye başladığımızda, kendimizi, eski toplumda, insan öldürmenin kontrol altına alınması ile başlayabilmiş olan  ilk  uygarlaşma alanında  buluruz.

Erken Sümer-Akkad dönemi, bu noktayı, üstelik bize  yazılı kayıtlar üzerinden aktarmaktadır. Bu kayıtlar  farklı tanrılara, farklı kurban sunulduğunu; bazı kurbanların bazı tanrılara sunumunun yasak olduğunu göstermekle işe başlıyor:

“Şamaş’ın tapınağında;

Tanrı Şakhan’a  koyun sunulmayacak.

Sin’in tapınağında;

Tanrı Harru’ya inek (eti) sunulmayacak ;

Tanrıça Belet-seri’ye kuş sunulmayacak;

Tanrıça Ereş-ki-gal’a  kuş ve inek sunulmayacak”

(E.Dhorme.Les Religions de Babylonie....p.226)

Burada saptanması gereken çok önemli nokta şudur: Erken Sümer tabletlerindeki tanrılar, başlangıçta, hiç bir şekilde  hayvan tanımlı veya hayvanlarla  ilişkili değillerdi. Sümer-Akad Yaratılış’ının  erken anlatım ilahilerinde, söz konusu edilen kutsal varlıklar, erkek veya dişi oldukları bile  pek belirgin olmayan ve daha sonraları  ‘su’, ‘ateş-gök-güneş’-gökyüzü; kara, yer, toprak anlamıyla   Yer ve   Yeraltı  olarak  yorumlanabilecek  olan  kavramlarla ifade edilen maddi varlıklardı.(1)

Erken Sümer anlatımlarında karşılaştığımız  ‘su’, ‘ateş’, ‘gök’, ‘yer”, ‘yeraltı’ gibi kutsal varlıklar, bu aşamada, henüz hayvan totem dönemine geçmemiş olan  bir  toplumla karşı karşıya  bulunduğumuzu gösteriyor. Eski toplumun   düzenleniş sürecinin kavranması bakımından, bu  ayrım noktasının saptanması çok büyük öneme sahiptir. Hayvan motifli kutsallık kavramı, hayvan ve bitki türleri ile betimlenen tanrılar ve giderek bizzat kutsal olan hayvan-bitkiler ve hayvan-bitki tanrı-ça-lar, Sümer-Akad topluluklarında, daha sonra ve giderek  ortaya çıkmıştır. Bu sürecin gelişmiş noktasında, örneğin  ‘kutsal boğa’ ve ‘kutsal inek’ denildiğinde bir erkek ve dişi tanrı(ça) anlatılmış oluyordu. Bu aşamada artık tanrıların ve-ya kutsal varlıkların  hayvan  ve giderek tarım ürünü bitkiler olarak  tanımlanmaya başladıklarını da görürüz.

Bu dönem, topluluk varlıklarının birer  hayvan(bitki)  totemle birbirlerinden  ayrıştırıldıkları aşamadır. Yenileri, eskileri takip ettikleri için, birbirine ulanarak  karışmış bir yapı  sunan ilahilerin dikkatli bir sınıflaması ve analitik analizi; bunlardaki anlatımların farklı  toplumsal dönemlere ilişkin olduklarını gösteriyor. Toplum bilim yasalarına yeterince vakıf olmayan “Sumer uzmanları”mız, tarihin bu sürecini de   yeterince anlayamamış, saptayamamış ve dolayısıyla yansıtamamışlardır. Sayın M.İ. Çığ’ın, kendisinin   “bilimkurgu” diye tanıttığı  ve ‘masal kitabı’  özelliğindeki aktarım düzeyi, nerede bulunulduğumuzun  çarpıcı  örneklerini oluşturur.

“Sümer” adı verilen  topluluklarda, ‘su’, ‘ateş-gök’, ‘toprak’ kavramları ile ifade edilen  o döneme ilişkin kutsiyet kavrayışının, ( bu kavramların başlangıçtaki hallerinin beyaz, kırmızı, kara, yeşil  gibi  renk ayırımı ifadeleri de  olduğuna değinmiştik)  son derece  “maddi varlıklar”dan  başlayarak, doğrudan doğruya hayvan (ve bitki)  dünyasına doğru evrim göstermiş olmasının  nedeni, hiç de, eski toplumun  “bitki ve hayvan dünyası karşısındaki  acizliği, korkusu” vb. değildi. Hayvan ve bitki  toteme geçiş süreci, eski toplumun bir gerileyişinin değil, uygarlaşmasının göstergesidir. Çünkü eski toplum, bünyesinde taşıdığı insan kurban sunum ve tüketim edimini, yani  kutsal yamyamlığı, sadece, bu hayvan ve bitkiler aracılığıyla aşabilecekti. İnsan kurban  yerine sunulan  hayvan kurban olarak boğa, öküz, eşek, koyun, keçi, domuz, balık... ( ve tarımsal ürünler) toplumsal ilişkilerde hem karşılıklı  paylaşım düzeninin örgütlenmesinde, bundan daha önemlisi, insan kurban sunumunun ortadan kaldırılması yönünde ilerleyebilmek için gerekliydi. Kurban ritüellerinde  hayvan kurban   objesinin  bir insan gibi ( insan olarak) ele alındığını gösteren kalıntıların  gerisinde, toplum birimlerin, kendilerini hayvan (ve bitki )  totemler aracılığıyla ifade etmeye başladıkları dönemin yaklaşımı bulunur.

Eski toplumun, hayvan (ve bitki)  totemler halinde örgütlenebilmesinin  ön koşulu, bu toplulukların  hayvanları evcilleştirebildiği ve giderek tarımcılığa başladıkları döneme ulaşabilmiş olmalarıydı. Dolayısıyla bitki-hayvan totem dönemi, eski toplumda  toplayıcılık dönemine değil, yerleşik ve yarı-yerleşik hale geçiş dönemine denk düşer.

Bu geçiş sürecinin, bütün alanlarda, ne  ölçüde bilinçli  olarak yaşandığını saptama olanağımız yok. Fakat kandaş her toplum birimin sadece kendi topluluğunu ‘insan’,öteki toplulukları ise başka tür bir  yaratık olarak  görme doğal mantığının, bütün bu  gelişmeleri hazırlayıcı bir zemin yaratmış olduğunu tahmin edebiliriz. Erken Sümer kayıtlarının “akrep insan”, “balık insan”  vb. biçimli geçiş dönemi tanımları, ‘akrep’, ‘balık’, ‘domuz’, ‘eşek’, ‘köpek’, ‘koyun’, ‘inek-boğa-öküz’ hayvan isimlerinin çeşitli toplulukların  tanımlanması olarak kullanılmış olduğuna işaret eder niteliktedir. Erken dönem tanrı-ça-larının ‘ad’ kökenlerinde  “Hurma salkımın Hanımı” gibi anlamları görüyoruz. Bu ayrımı, kutsal kitaplarda “insan ve melek”, “insan ve ejderha”, “insan ve cin” topluluğu tanımları üzerinden izleriz.

Topluluk yaratılış anlatımlarında, ana ve baba yanından hiç olmazsa bir tarafın  hayvan veya bitki olmuş olması olgusu da  incelediğimiz bu totem geçişmesini doğruluyor. Her sosyal kurum gibi totemizm  zamanla bozulmuş, belki her türden hayvan ismiyle özdeş topluluklara doğru yayılmış  ise de, başlangıç dönemindeki toplulukların kullandığı hayvan-bitki totemlerinin tam listesini, kullanılan kurban sunu türleri ; 12 hayvan-bitki totemli burçlar ; ‘yaşam yiyecekleri’ ve ‘yaşam içecekleri’ ; kutsal ve haram yiyecek-içecekler üzerinden  dikkatli bir çalışmayla, hiç olmazsa yaklaşık olarak, ortaya çıkarabilmemiz mümkündür.

Kutsal anlatımlarda “Tufan” olarak aktarılan ve bir örneği bize ‘Tanrının suda boğması yoluyla yok ediş” olarak  ulaşmış olan olay, Sümer-Akkad topluluğunda yaygın ve sistemli  olarak kullanılan bir kurban sunum biçiminin tanımıydı. Anlatımdaki Tanrılar, “yok ediş” için mutlaka ‘Tufan’ istiyorlar ve bunu da  ‘suda boğarak  öldürme’ biçiminde düşünüyorlarsa, bu tutum   nedensiz değildi. Sonradan ‘seller-sular’ biçimiyle yorumlanacak olan  Tufan, Sümer-Akad topluluklarında törensel bir insan kurban sunum ve hazırlık biçiminin tanımıydı. “Kıyamet” olarak da tanıdığımız anlatımlar,bu tür Tufan’ların,insan kurban ve yamyamlık törenlerinin tanımlarıydı.

Sonuçlandırılması Bay Kramer tarafından yapılan bir tablet çözümlenmesine göre, bu  dönemdeki Sümer-Akkad  toplulukları, kendilerini  yönetirken   uyulması gereken bir dizi  kuralları daha o zamandan oluşturmuş durumdaydı. Bay Kramer, haklı olarak bunları, “kutsal kanun ve kurallar”, me’ler olarak yorumlamıştır. Bu ‘me’ler, o dönemdeki toplumun  hukuksal ve yönetimsel ana çerçevesi hakkında son derece önemli bilgileri yansıtmaktadır. Bu listede kanunların bir tanesi olarak yer alan Tufan, tanrıların bir defaya mahsus bir cezalandırma eylemlerinin aracı değildi. Tersine, Akado-sammaru ilahilerinde  me’ler arasında sıralanan ‘Tufan’, topluma yön veren ve sistemli olarak uygulanması gereken   kutsal uygulama kurumlarından birisi idi ve sistematik olarak uygulanan bir işlemdi.(2)

Anlatıcı toplum birimimiz bu Tufan’da ‘insan’ olarak yer almış ise, öteki topluluklar da ‘hayvan, kuş, sürüngen’ler vb. olarak yer almışlardı. Böylece Tanrı-lar-ın, neden sadece ‘insanları’ değil de, “hayvan, kuş, sürüngen ve deniz yaratıklarını” da cezalandıran  bir  Tufan yapmış  oldukları  açıklığa kavuşur. Bize aktarılan Tufan, değişik toplulukların, insan, hayvan, kuş, sürüngen ve deniz yaratığı olarak birlikte gerçekleştirdiği toplu, kutsal, bir insan kurban sunum  töreni olmalıydı ve anlaşılıyor ki,hayvan totem dönemine ait bir anlatımdı. Bu Tufan’ın katılımcıları  kurban ayininin hem hedefi, hem de düzenleyicileri olarak görünüyor.

Kutsal, kurumsal  bir insan kurban tören biçimi olan Tufan’ın, bize, tek ve büyük bir olay olarak yansıması birçok nedene bağlı olmalıdır. Büyük olasılıkla, bu kurban töreni  önemli  genel törenlerden birisi ve belki de ortak olarak yapılan son ortak törendi. Çünkü eski kayıtlara  ve onlara dayanan Eski Ahit’e göre de, tanrı-ça-lar, bu törenin içinde, bir daha “Tufan yapmama” kararı almışlardı. Öte yandan  bu Tufan, sonraki Musevi soyunun ataları olan topluluğun sürgün edilmesi ile sonuçlanmış görünüyor. İsrael atalarının müzmin sürgün özelliklerinde, eski Mezopotamya tanrılarının, bölge topluluklarının temsilcileri olarak aldıkları bu “sürgün kararı” tayin edici olmuş gibidir. Musevi topluluğun atalarını  binlerce yıl ayakta tutan da, bu  Tufan töreninde  tanrıların onları sürdükleri alanda, ‘vaad ettikleri toprak’ motifi olmuş olmalıdır.

O donemin tapınaklarında toplu kazanların kurulduğu bir insan kurban töreni  olan Tufan, daha çok Musevi topluluğu anıları  üzerinden dünyamıza bir Milat haliyle ulaşmıştır.Fakat eski “Sümer kıraliyet Listesi”nde bir Milat olarak kullanılmış olduğunu ; tarihin, açık bir şekilde, “Tufan’dan önce” ve “Tufan’dan sonra” biçiminde sınıflanmış olduğunu görüyoruz.Fakat eski tarihte sayısız Tufan yani insan kurban törenleri olduğu için,anlatımların Tufan’larının aynı töreni anlatıp anlatmadığı ayrıca incelenmelidir. İslamın cehennemindeki ateş, kaynar su ve irin motifleri; doğum, ölüm, geçiş ve arınma törenlerinin  kutsal kazanı; İsrael’in gezgin (Tanrı ile) Buluşma Çadırı’nın girişine yerleştirilen sembolik kutsal kazanı,Tufan’da da uygulanan  eski yamyamlık ediminin kalıntılarını yaşatır. (3)

Bir  kural olarak, şunu söyleyebiliriz ki, hayvan-bitki totemle tanımlanan toplum birimlerde, totem tabusu, bu topluluğun kendi içinde yamyamlık edimini yasaklama anlatım biçimlerinden birisidir. Toplulukların totem hayvan veya bitkilerini kurban olarak sunmaları, yemeleri veya tabu addetmeleri onların  iç yamyamlık özelliklerinin nasıl biçimlenmiş olduğunu gösterir. Musevilik veya İslam’da domuz dokunulmazlık ölçüsünde tabu hayvan ise, bu demektir ki, bu geleneklerin dayandığı domuz totemli eski toplum birim, iç yamyamlığı  tam bir kesinlikle aşmış olmalıydı. Domuzun Sümer-Akad döneminin  yaygın bir sunum hayvanı olduğunu, tablet kayıtlarından biliyoruz. Eğer, bazı  tabu hayvanlar, ‘güç almak’, ‘kutsal hale gelmek’ vb. gibi gerekçelerle, yılın  sadece belli ay veya  günlerinde  yenilebiliyorsa, ki bazı  Asya topluluklarında böyle uygulamalar görüyoruz, bu durumda, ilgili topluluğumuz, uygarlık surecine dahil olurken, kendi topluluğundan  bireyleri kurban sunmayı, radikal bir şekilde yasaklamayı becerebilmiş değildir; eski güçlü gelenekler sadece kontrol altına alınarak sınırlanmakla yetinilmiştir.

Her zaman değil, sadece, yılın, ayın veya haftanın belli günlerinde yenilmesi yasak hayvan veya öteki yiyeceklerin (örneğin yaşlı Hıristiyan firansızlar arasında, bölgelere göre, Perşembe veya Cuma günü balık yememe şeklinde  kaybolmakta olan bir gelenek olduğunu biliyorum); bazı hallerde ise, belirli takvim değerlerine göre mutlaka yenilme-me-si gibi uygulamaların gerisinde, genel olarak  eski iç ve dış yamyamlık izleri bulunur. Söylemeye gerek yok ki, bu topluluklar, totem hayvan-bitkiye geçmeden önce, kurban uygulamasını insan kurban olarak gerçekleştiriyorlardı.

Değişik din veya mezheplerde  köpeğin, tavşanın, domuzun  yenilmesi ve-ya dokunulması yasak, tabu hayvan olmasının nedenlerini, anlamsız ‘açıklamalarda’ değil, eski toplumun totem hayvan-bitkilerle  olan ilişki biçimlerinde  aramak  gerekir. Eski toplum, bildiği ve uyguladığı görenekleri bize iletirken, bazen ayrıntı vermiyor; çünkü o toplulukta, örneğin “kuş  kurban sunumu” denildiğinde bundan “kumru veya güvercin”i anlamak ortak bir kanı halindeydi. Musa yasalarında “kuş sunumu” tabiriyle  “kumru ve güvercin”in kastedildiğini görüyoruz. Eğer, günümüzde, bir  erkek, sevgili eşine ‘güvercinim’, ‘kumrum’ diyorsa; sevgili eş, ilk bakışıyla, okunu, bir başka organa değil  erkeğin kalbinin  tam ortasına geçirmiş sayılıyorsa; bir Fıransız,  kadını ‘tavuk’, erkeği ise   ‘horoz’ kavramlarıyla da tanımlıyabiliyorsa ; kadına karşı  sevgi ve istek  ifadesi olarak  ‘tavuğum, civcivim’  diyorsa ; Dostoyevski romanlarının erkeği, Rus kadınlarını   ‘kuşum’ diye okşuyorsa, bütün bunlarda ‘garip’likler  veya ‘anlamsız’lıklar  değil, tarihsel bir destek arama çağrısını işitmeliyiz. Kutsal kitaplarda peygamberler ‘Kuş dili’ biliyor ise, “gözü açılmış olan” Beor oğlu Balam’ın eşeği dile gelip insan gibi  konuşabiliyor ise ;  Yunus balığı derisi giyinmiş Enki rahipleri “balık dili”nden anlayabiliyorsa ; eski kayıtları bir başka tarzda ‘okumaya’ çalışmanın ne kadar verimli olabileceğini gösteren örneklerdir. Bu çabalar, insan toplumunun bugününü, dünü anlamadan anlamak  mümkün olamayacağı için de gereklidir.

Kurbanın iç organları, erken  Sümer’ler döneminden itibaren  tanınıyor ve sunu olarak  tanrılar arasında özenle paylaştırılıyordu. Uruk’taki  Anum tapınağında sunuların en değerlisi  “inek yüreği” ile “koyun başı” idi. Hayvan sununun böbrek, but ve ciğerleri, özel olarak  ayrıştırılıyordu. Günümüzde hemen her dilde  sevgi ifade eden  “kalp veya yürek” sözcüklerinin aynı zamanda “iman, inanç, itikat “ifade eden  kavramlar da olması, eski toplumun geçmişteki kurban  paylaşım ilişkilerinden ötürüdür.‘İman veya itikat’, ‘öyle olsun’ anlamındaki ‘Amin-Amen’ sözü etrafında kurulmuş bir ittifak sözüdür gerçekte.

Eski veya Yeni Ahit, iki veya daha fazla topluluk yerine, bir topluluğun  temsilci tanrı ile yaptığı ittifak nedeniyle ‘Ahit-Akit, Antlaşma’ diye anılır. Eski Ahit, baştan aşağı, Tanrı ile  İsrael topluluğu arasında yapılmış anlasmaların,bu anlaşmaların bozulmasının ve bir daha yinelenmesinin… anlatımından oluşur.

****

Bayram’ların Kökeni Üzerine

“7. Gün Tatili” ,Oruç’un,Bayram’ın Kökenleri

'Tufan' Bir Ayin'di !

Tanrı Yedinci Günü Neden Kutsadı?

Tufan’ın Kutsal Aşure’si

Her Toplumda Farklı 'Kutsal Gün'ün temelleri

"Şabat Günü"nün Kuralları

 Oruç'un Kökenleri Üzerine

“Hamurlu Ekmek-Hamursuz Ekmek”

Fısıh-Pesah'ında Kurban Hazırlık ve Tüketim Tarzı

Yezidi,Rum ve Ermeni ortodoks dinlerinde bazı kutsal/yasak yiyecekler

SÜRYANİ BAYRAM VE ANMA GÜNLERİ....

Bazı hıristiyan kavram ve inançları...

Sabiilerin İnanç ve İbadetleri

Yezidi İnançları..

Zerdüştçülük, Zerdüştilik,Zerdüştlük...

Rum’ların Özel Günleri ve Oruç'ları

Marul Yeme Yasak veya Gereği ...

İslamizasyonun Öte Yüzü : Töre Cinayetlerinde Patlama!

Eski Toplumda Farklı Öldürme Biçimleri ve İşkence Araçları

Fiziksel İşkence Teknikleri

http://tr.wikipedia.org/wiki/%C4%B0%C5%9Fkence

Bu kadar çok sayıda işkence aletinin ayaklar üzerinde kullanıma yönelik olması garip, hatta fetişistik gibi görünebilirse de aslen oldukça mantıklı bir gelişmedir. Başarılı bir işkencenin en püf noktalarından biri, neredeyse süresiz olarak hayatî tehlike yaratmaksızın uzatılabilmesindedir, ki bu da en iyi, acıyı mümkün olduğunca beyin ve diğer yaşamsal organlardan uzakta tutmakla sağlanabilir. Vücudun bu iki ölçütü birden sağlayan tek kısmı ayaklardır.

• Göz dağlama
• Cezayir kancası
• Ağırlaştırılmış diş sökme
• Falaka
• Dövme ve fiziksel taciz
• Bağlama / bükme
• Işıkla körleştirme
• Kaynatarak öldürme
• Kemik kırma
• Dağlama
• Yakma / üzerinde sigara söndürme
• İğdiş etme
• Çocuk tecavüzü
• Boğma (elle)
• Boğma (suda)
• Kesme
• Çirkinleştirme
• Yaşlılara kötü muamele (fiziksel)
• Kırbaçlama
• Deri yüzme
• Ayak kızartma
• Ayak kırbaçlama
• Yemeye zorlama
• Cinsel sakatlama / zorla sünnet
• Keçi dili
• Saç yakma
• Dizden vurma
• Kol/parmak koparma
• Mancuerda
• Oksijensiz bırakma
• Peine forte et dure
• Picquet
• Dipçikle vurma
• Katran
• Tecavüz, Ensest ve diğer tür cinsel saldırılar
• Kafa derisi yüzme
• Scaphism - Böceklere yedirme
• Shabak yöntemi - İsrail'in Filistin'li esirlere uyguladığı, kişiyi öne eğik bir sandalyeye bağlayıp kafasına çuval geçirdikten sonra uyumasına izin verilmeyerek yüksek sesle müzik dinletme yöntemi
• Uykusuz bırakma
• Yüksek, tiz veya diğer türlü bir rahatsızlığa sahip nitelikte sese maruz bırakma
• Aç bırakma
• Filistin askısı
• Gıdıklama
• Dil kesme
• Suya sokup çıkarma

Farklı Öldürme Biçimlerinde Eski Toplumun Değerleri

ÖLDÜRME BİÇİMLERI VE KURBAN TÖRENLERİ-1

Öldürme Biçimleri ve Kurban Törenleri-2

 

Farklı Öldürme Biçimlerinin Kaynakları-1

Farklı Öldürme Biçimlerinin Kaynakları-2
Farklı Öldürme Biçimlerinin Kaynakları-3 (Çocuk Kurbanı)

'Taşlayarak öldürme' ve insanbilim!

 Farklı idam-cinayet (ritüel) biçimleri

Yalınayak, Başı Açık İdam Tarzı Ve Bektaşi Ritueli

ENKİ’NİN TAŞLANMASI VE ŞEYTAN TAŞLAMA

Farklı Öldürme Biçimlerinin Kaynakları-3 (Cocuk Kurbanı)

 ENKİ’NİN TAŞLANMASI VE ŞEYTAN TAŞLAMA
 
 ÖLDÜRME BİÇİMLERİ VE KURBAN TÖRENLERİ

 Kurban Sunum Ve İdam Biçimleri

 

Hayvan Kurban ve Bitki Sunu'lardan 'insanlık'a-9

 

'İlk oğul' kurbanı ve Eski Ahit

Kutsal 'İlk Ürün...'

İlk Oğul Kurbanından ‘Yaş Günü’ne...

Dummuzi’den Adem'e İlk Oğul

Sümer ('İlk') Oğul'u [Dum(uzi)'den Adem'e]-1

Sümer ('İlk') Oğul'u [Dum(uzi)'den Adem'e]-2

Eski Ahit'te 'İlk çocuk' kurbanı ve 'ilk ürün' sunumu...

Eski Ahit'te 'İlk çocuk' kurbanı ve 'ilk ürün' sunumu...-2

 

 

 

Kutsal Rakamlar ve ölüm olgusunun gizlenmesi...

Kurban ve İsa'nın vaftizi...

Kardeş Katili Kain-Kabil'den Gezgin Derviş-Abdal-Keşişlige..

 

Su ve Ateşle Vaftizin Kaynakları

 

İslam’da “Kurban’ın Kusursuzluğu” ve Abdest Ediminde Arındırılan Organlar Hakkında

 

Hiristiyanlığın Su Vaftizinin Biçimleri

Musevilik ve Hıristiyanlıkta ‘el-ayak yıkama’ ayini

 

Kuran’da Saç Tıraşı

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Ortaçağda İşkence Aletleri

Ha şu AB, ha bu AB!

Ha  şu AB, ha bu  AB!
Türkiye : Avrupa Birliği'ne  Değil, Arap Birliğine!




***

  Milliyet  gazetesi yazarı, S. İdiz dünkü köşe yazısında  tipik  entel-liboş sırnaşısı içinde, hükümete yaltaklanan bir yazı yazıyor ve  karıları sıkmabaş  İslami devlet yöneticilerinin idaresindeki bir devletin "Batılı değerlere sahip olması" mümkünmüş gibi,  şöyle diyordu:


"Sonunda hangi dünyaya ait olduğumuzu saptayacak olan şey de dış politikamızdaki yönelişler değil, evrenselleşmiş olan Batılı değerlere toplum olarak sahip çıkmamız veya çıkamamamız olacaktır."

[Tıklayınız: Türkiye, görüntüsüyle )

İçerde İslamileşmekte olan bir toplumun,  Batılı değerlere sahip çıkması   gerçekten mümkün olabilir mi ?


Bunlar özü bakımından, "entel-liboş"  takımının kitleleri aldatmak üzere savurdukları yalanlardır ve bu tür  gazetecilerin "iyi niyet"lerinden kuşku duymak için her nedene sahibiz.

Yazdığının karşılığında para alan bu tür yazarlardan her hangi birisi, dünyanın her hangi bir köşesinde "Batılı değerlere sahip"  olup da "İslami Arap Birliğine" yönelmiş bir toplum örneği gösterebilirler mi?

Dünya bugün, "küresel" bütünleşmeye,  toplumların  farklı dinler temelinde bir ön birleşme sürecinden geçerek gidecekmiş gibi görünmektedir.

Avrupa Birliği, "Batılı değerler" denilen  Hıristiyanlık kültürünü temel alarak Kilise etrafında toparlanırken, İslami ülkeler de, "Doğulu değerler" denilerek tanıtılan İslami kültürü temel alan  örgütlenmeler içinde toparlanmaktadır.

Bizim belkemiksiz,  entel-liboş kırmalarımız için ise, Türkiye'nin yönelimi  "yerinde" duruyor!

Çünkü onlar için,  ha şu AB, ha bu AB!
Aslolan küresel sermaye!

Safa Kaçmaz


****

Avrupa Birliği süreci kör topal gidiyor, İslami Birlik geliyor

İslam ülkeleri arasında, AB ülkeleri arasındaki gümrüksüz ticaret sisteminin bir benzeri olarak kurgulanan tercihli ticaret sisteminde anlaşmayı onaylayan ülke sayısı önceki  gün Bahreyn ve Bangladeş’in de imzalaması ile 10’a ulaştı. “Ekonominin ne dili ne dini ne de etnik kökeni vardır. Rengi de yoktur” diyen Devlet Bakanı Zafer Çağlayan, sistemi 2010’da uygulamaya koymayı hedeflediklerini söyledi

Devlet Bakanı Zafer Çağlayan, İslam Konferansı Örgütü (İKÖ) üyesi ülkeler arasında tercihli ticaret sistemi oluşturulmasına yönelik anlaşmayı onaylayan ülke sayısının 10’a ulaştığını açıkladı. Çağlayan, hedefin sistemi 2010 yılında hayata geçirmek olduğunu, sisteminin Türkiye'nin  ihracatına ciddi katkılar sağlayacağını söyledi.

Dış ticaret heyeti gezisi kapsamında bulunduğu Güney Afrika’nın Cape Town kentinde, basın mensuplarına açıklama yapan Bakan Çağlayan, “Türkiye’nin yüzünü Batı’dan Doğu’ya çevirdiği yönündeki yorumların doğru olmadığını” belirterek, “Avrupa pazarını gözardı etmek ya da kaybetmek gibi bir lüksümüz yok. Ama, dünyada bizim gidebileceğimiz mal satabileceğimiz başka pazarlar da var” dedi. Çağlayan, kendinden de bir örnek vererek “Şirketimi krizden Arap ülkeleri ve Rusya’ya açarak kurtarmıştım” diye konuştu.

Çağlayan, Türkiye’nin krizden en fazla etkilenen gelişmiş pazarlardaki kayıplarını alternatif pazarlarla kapatma çabası içinde olduğuna işaret etti. Uygulanan “çevre-komşu ülkeler, ürün ve pazar çeşitlendirme, pazarda tutunma” gibi dış ticaret stratejilerinin doğruluğunun AB’nin değerlendirme raporunda da teyit edildiğini hatırlatan Çağlayan, bu stratejilerin Türkiye’nin AB’den vazgeçtiği anlamına asla gelmeyeceğini vurguladı.

Dış ticareti olumlu etkileyecek

Türkiye’nin en büyük pazarı konumundaki ülkelerden Almanya,İtalya Rusya gibi gelişmiş ülkelere yönelik ihracatta Ocak-Ekim dönemi itibarıyla ciddi oranlarda gerileme kaydedilmesine karşın, alternatif pazar olarak değerlendirilen Afrika ve özellikle İslam ülkeleriyle ticarette yüzde 20-110 arasında artışlar sağlandığına dikkati çeken Zafer Çağlayan, özellikle İKÖ üyesi ülkeler ile tercihli ticaret sistemi kapsamında ticaretin başlamasının dış ticareti daha da olumlu etkileyeceğini söyledi. İKÖ üyesi ülkeler arasında tercihli ticaret sistemi başlanmasına ilişkin daha önce anlaşma imzalandığını hatırlatan Çağlayan, şu bilgiyi verdi:

Anlaşma uyarınca, üye 57 ülkeden 10’u anlaşmayı onaylarsa uygulamayı müzakere süreci başlayacaktı. Şimdiye kadar Türkiye dahil 18 ülke anlaşmayı imzalamış, ancak sadece 8 ülke onay sürecini bitirmişti. Uygulamayı hızlandırmak için ilgili bakanları tek tek aradım. Önceki gün Bahreyn ve Bangladeş, onay sürecini tamamladığını bize bildirdi. Anlaşmanın yürürlüğe girmesi için menşe kurallarının onaylanması gerekiyor. Şimdiye kadar menşe kurallarını 12 ülke imzaladı, 4 ülke onayladı, 6 ülke hemen onaylayacak durumda. Hedefimiz, 2010 itibarıyla böyle bir uygulamaya geçebilmektir. Ticaretin beklemeye tahammülü yok. Tren kalktı, binen biner, binmeyen kaybeder.”

Hedef karşılıklı ticaretin payını artırmak

Dünya ekonomisinde 4.5 trilyon dolarla yüzde 7 payı bulunan 57 İslam ülkesinin, dünya mal ticaretinden yüzde 1.8 gibi son derece düşük bir payı bulunuyor. Tercihli ticaret sistemi ile üye ülkelerin birbirleri ile ticaretinin oranının 5 yıl içinde yüzde 15’ten yüzde 20’ye çıkarılması planlanıyor. Şu ana kadar birlik için anlaşmayı imzalayan ülkeler şunlar: Türkiye, Ürdün, Malezya, Umman, Pakistan, Suriye, Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Bangladeş ve Bahreyn.

******

Ha o AB, ha bu AB ! Yaşasın Küresel Sermaye!

Yeşil Gıravatlılar...

Ha o AB, ha bu AB ! Yaşasın Küresel Sermaye!

Belge'ler...ve Eski Toplumu Tanımanın Önemi

Ahmet Altan’dan Bir İtiraf

"Dinsizim Elhamdüllah" Çizgisinin Tartışılması..

Murat Belge'lerin Hıristiyanist ‘Ateizm’i ..

AB yolunda...“Hasan Abi”nin Türküleri...

'Piyasa ..adamı' İsmet Berkan

Aydınlanma Konferansı'nda Oral Çalışlar

Oral Çalışlar: Aydınlanma Konferans'ından Riyad AB'sine!

İlhan Selçuk'a "Ergenekon", Oral Çalışlar'a Başbakan Uçağı! Oral Çalışlar'ın Uçuşları...  

Ha o AB, ha bu AB ! Yaşasın Küresel Sermaye!

Oral Çalışlar: Aydınlanma Konferans'ından Riyad AB'sine! İlhan Selçuk'a "Ergenekon", Oral Çalışlar'a Başbakan Uçağı!

Yeşil Gıravatlılar Ve Tetikçi Medya

 Ümmet Cemahiriyesine Doğru…Yeşil Gıravatlılar...

“İnşallah”cı Hasan’lar…"Adam" Berkanlar.."Tetikçi" Altanlar..."Yanaka, Yalaka"lar.. Babahanlar.. Çandarlar...

Ha o AB, ha bu AB ! Yaşasın Küresel Sermaye!

Yeşil Gıravatlılar...

Ha o AB, ha bu AB ! Yaşasın Küresel Sermaye!

Belge'ler...ve Eski Toplumu Tanımanın Önemi

Ahmet Altan’dan Bir İtiraf

"Dinsizim Elhamdüllah" Çizgisinin Tartışılması..

Murat Belge'lerin Hıristiyanist ‘Ateizm’i ..

AB yolunda...“Hasan Abi”nin Türküleri...

'Piyasa ..adamı' İsmet Berkan

Aydınlanma Konferansı'nda Oral Çalışlar

Oral Çalışlar: Aydınlanma Konferans'ından Riyad AB'sine!

İlhan Selçuk'a "Ergenekon", Oral Çalışlar'a Başbakan Uçağı! Oral Çalışlar'ın Uçuşları...  

Ha o AB, ha bu AB ! Yaşasın Küresel Sermaye!

Oral Çalışlar: Aydınlanma Konferans'ından Riyad AB'sine! İlhan Selçuk'a "Ergenekon", Oral Çalışlar'a Başbakan Uçağı!

Amazon Yerlileri: Eski Dünya